Nieuw Vennep - 17 Januari 2010

Zal je net zien, moet er binnen opgetreden worden, gaat de zon schijnen... De normaal toch wat troosteloze aanblik van Nieuw Vennep werd daarmee gelukkig enigszins opgepoetst, en ik kreeg zowaar het gevoel dat er hier misschien toch nog mensen bereid zouden zijn om te komen luisteren. Je weet immers maar nooit. De locatie zelf, een dorpshuis dat tevens dienst deed als ontmoetingsplek, deed me van de buitenkant, ondanks toch die zon, het ergste vermoeden, maar binnen bevond zich een prachtig theaterachtig zaaltje met bijbehorende wandgordijnen, verhoogd podium en een set witte en gekleurde toneellampen. En een discobal, maar die werd verder (gelukkig) niet gebruikt. Een stuk of honderd lege groene stoeltjes stonden al te wachten op de bezoekers. Hierachter waren ook nog een aantal vierpersoonstafeltjes geplaatst (als we nou eerst die groene stoeltjes maar vol krijgen...). De orkestopstelling was snel gemaakt, drumstel en slagwerk, basaccordeon, stagepiano en keyboard konden op het podium, en de rest er voor. De elektrisch oplaadbare waxinelichtjes werden geplaatst en een enkele bezoeker kwam al binnenwandelen, terwijl het orkest nog vluchtig enkele passages doornam. "We spelen toch niet alles hé?" klonk er al vanuit het orkest. Je wil natuurlijk niet de indruk wekken dat het al begonnen zou zijn, en dat publiek dat keurig op tijd is gekomen het idee zou krijgen dat ze zó zachtjes moesten zijn dat ze maar met z'n allen bij de deur bleven wachten. Dat was gelukkig niet het geval, want onze dirigent had er ook wel vertrouwen in, dus konden we nog even de coulissen in voor een lekkere warme- of frisdrank naar keuze.

Na nog een kleine wijziging in de spelvolgorde te hebben aangebracht namen we plaats tegenover het publiek. De zaal was zeer goed gevuld, alle groene stoeltjes waren bezet en ook de vierpersoonstafels waren aardig bezet. Dat is positief, hopelijk kunnen ze de repertoirekeuze ook waarderen. Na een klein inleidend praatje van de vereniging het Zondagmiddagpodium waar we door waren uitgenodigd kon iedereen zich spelklaar maken; concentratie, handen op de toetsen, de dirigent telt de opmaat... We opende met de Suite voor accordeonorkest van Rudolf Bruci, een prachtig stuk in vier delen. Vervolgens Concerto Barocco, een concertstuk in barokstijl waarbij onze voorzitter Ron Paeper de solo speelde. Hierna de voor ons redelijk nieuwe tango nuevo Meditango. Natuurlijk geschreven door Astor Piazzolla. Het publiek zat al die tijd aandachtig te luisteren, gelukkig toch de juiste stukken gekozen. Tijd voor de eerste solist. Roelof Ruis speelde Basso Ostinato, een gezellig up-tempo jazzy nummer van Victor Vlassov, ter afwisseling van het klassieke karakter van het eerste deel van het programma. Hierna volgden voor de pauze nog The Girl From Ipaniema, een tijdloze bossanovaklassieker, en de Tango Medley van Hans Boll.

In die pauze werd achter de schermen het eerste deel van het programma even snel geëvalueerd. Het publiek dronk, zoals gebruikelijk, een kopje koffie of thee. Vooraf was ons door de organisatie toegefluisterd dat het mogelijk zou kunnen zijn dat het publiek een heel ander idee had over een "accordeonorkest", en er dus misschien wel mensen zouden afhaken in de pauze. Gelukkig bleek het publiek wel te houden van de licht klassieke insteek. Vervolgens werd het concert weer hervat, met de zware Gotische Suite van Boëllmann. Een werk dat origineel geschreven werd voor kerkorgel, maar zich ook prima leent voor een uitvoering door accordeons. Achteraf was men het er over eens dat Keniade, het volgende programmaonderdeel, toch wel het moeilijkste stuk was dat we speelden. Hiervan werd (gelukkig dan maar?) alleen het vierde deel gespeeld, waarin gedurende het hele stuk ingewikkelde poliritmische passages aanwezig zijn. Daarna een medley van de muziek uit de films van Pirates of the Caribbean, en vervolgens was de tweede solist aan bod. Maaike Lips speelde het zeer rustgevende Les Roseaux van Couperin. Ook nu weer zeer aandachtig luisterend publiek. Nadat iedereen weer helemaal tot rust was gekomen vervolgden we met Mas que nada, waarna we afsloten met Libertango. Een stevig slotaplaus, met staande ovatie, werd ingezet. Ook tijdens het napraten en opruimen achteraf kwamen er nog positieve reacties van mensen uit het publiek. Al met al een middag waarbij het binnen, ondanks die zon, toch nog goed vertoeven bleek.

Roelof Ruis